Architektura sieci wysokiego poziomu LTE składa się z trzech głównych komponentów: Sprzęt użytkownika (UE). Rozwinięta naziemna sieć dostępu radiowego UMTS (E-UTRAN). Evolved Packet Core (EPC). Rozwinięty rdzeń pakietowy komunikuje się z sieciami danych pakietowych w świecie zewnętrznym, takimi jak Internet, prywatne sieci korporacyjne lub podsystem multimedialny IP. Interfejsy między różnymi częściami systemu są oznaczone Uu, S1 i SGi, jak pokazano poniżej: Sprzęt użytkownika (UE) Architektura wewnętrzna sprzętu użytkownika dla LTE jest identyczna z architekturą używaną przez UMTS i GSM, które w rzeczywistości są urządzeniami mobilnymi (ME). Sprzęt mobilny składał się z następujących ważnych modułów: Mobile Termination (MT) : Obsługuje wszystkie funkcje komunikacyjne. Terminal Equipment (TE) : To kończy strumienie danych. Universal Integrated Circuit Card (UICC): Jest to również znane jako karta SIM do urządzeń LTE. Uruchamia aplikację znaną jako Universal Subscriber Identity Module (USIM). ZA USIMprzechowuje dane użytkownika bardzo podobne do karty SIM 3G. To zachowuje informacje o numerze telefonu użytkownika, tożsamości sieci domowej, kluczach bezpieczeństwa itp. E-UTRAN (sieć dostępowa) Architekturę rozwiniętej naziemnej sieci dostępu radiowego UMTS (E-UTRAN) zilustrowano poniżej. E-UTRAN obsługuje komunikację radiową między telefonem komórkowym a rozwiniętym rdzeniem pakietowym i ma tylko jeden komponent, rozwinięte stacje bazowe, zwane eNodeB lub eNB. Każdy eNB jest stacją bazową, która kontroluje telefony komórkowe w jednej lub większej liczbie komórek. Stacja bazowa, która komunikuje się z telefonem komórkowym, jest znana jako jej obsługujący eNB. LTE Mobile komunikuje się jednocześnie z tylko jedną stacją bazową i jedną komórką, a eNB obsługuje dwie główne funkcje: EBN wysyła i odbiera transmisje radiowe do wszystkich telefonów komórkowych za pomocą analogowych i cyfrowych funkcji przetwarzania sygnałów interfejsu radiowego LTE. ENB kontroluje niskopoziomowe działanie wszystkich swoich telefonów komórkowych, wysyłając im komunikaty sygnalizacyjne, takie jak polecenia przekazania. Każdy eBN łączy się z EPC za pomocą interfejsu S1, a także może być połączony z pobliskimi stacjami bazowymi za pomocą interfejsu X2, który jest używany głównie do sygnalizacji i przesyłania pakietów podczas przekazywania. Domowy eNB (HeNB) to stacja bazowa, która została zakupiona przez użytkownika w celu zapewnienia zasięgu femtocell w domu. Domowy eNB należy do zamkniętej grupy abonentów (CSG) i może być dostępny tylko dla telefonów komórkowych z USIM, który również należy do zamkniętej grupy abonentów. The Evolved Packet Core (EPC) (The core network) Architektura Evolved Packet Core (EPC) została zilustrowana poniżej. Istnieje kilka innych elementów, które nie zostały pokazane na schemacie, aby zachować prostotę. Są to takie elementy, jak system ostrzegania przed trzęsieniami ziemi i tsunami (ETWS), rejestr tożsamości sprzętu (EIR) oraz funkcja zasad kontroli i ładowania (PCRF). Poniżej znajduje się krótki opis każdego z komponentów przedstawionych w powyższej architekturze: Komponent Home Subscriber Server (HSS) został przeniesiony z UMTS i GSM i jest centralną bazą danych zawierającą informacje o wszystkich abonentach operatora sieci. Brama sieci danych pakietowych (PDN) (P-GW) komunikuje się ze światem zewnętrznym, tj. sieci danych pakietowych PDN, wykorzystujące interfejs SGi. Każda sieć danych pakietowych jest identyfikowana przez nazwę punktu dostępu (APN). Brama PDN pełni taką samą rolę jak węzeł obsługujący GPRS (GGSN) i obsługujący węzeł obsługujący GPRS (SGSN) z UMTS i GSM. Brama obsługująca (S-GW) działa jako router i przekazuje dane między stacją bazową a bramą PDN. Jednostka zarządzania mobilnością (MME) kontroluje działanie telefonu komórkowego na wysokim poziomie za pomocą komunikatów sygnalizacyjnych i serwera abonentów macierzystych (HSS). Funkcja Policy Control and Charging Rules Function (PCRF) jest komponentem, który nie jest pokazany na powyższym schemacie, ale jest odpowiedzialny za podejmowanie decyzji w zakresie kontroli polityki, a także za kontrolowanie funkcji pobierania opłat opartych na przepływach w funkcji egzekwowania polityki kontroli ( PCEF), który znajduje się w P-GW. Interfejs między obsługującymi i bramkami PDN jest znany jako S5 / S8. Ma to dwie nieco różne implementacje, a mianowicie S5, jeśli dwa urządzenia znajdują się w tej samej sieci, i S8, jeśli znajdują się w różnych sieciach. Funkcjonalny podział między E-UTRAN i EPC Poniższy diagram przedstawia podział funkcjonalny między E-UTRAN i EPC dla sieci LTE: 2G / 3G w porównaniu z LTE Poniższa tabela zawiera porównanie różnych ważnych protokołów elementów sieci i sygnalizacji używanych w 2G / 3G i LTE. 2G / 3G LTE GERAN i UTRAN E-UTRAN SGSN / PDSN-FA S-GW GGSN / PDSN-HA PDN-GW HLR / AAA HSS VLR MME SS7-MAP / ANSI-41 / RADIUS Średnica ŚrednicaGTPc-v0 i v1 GTPc-v2 MIP PMIP
Modem/router wysyła automatycznie SMS Premium Nowe połączenie - Smart Dom od Polsatu. Zygmunt to wie jak golić klientów, sami sobie winni bo nie dość ze sieć LTE to dno to jeszcze ten SmartDom wiążący ich na całe zycie, w ofercie CP jest chyba 20 SMS-ów na karcie, bezpłatnych a potem platne , karta ma mozliwość wysyłania SMS-ów, tak samo router ale to musi być ustawione na
W Orionie pisaliśmy niedawno o nowych doniesieniach tygodnika "Science", dotyczących zmierzenia odległości do układu podwójnego SS Cygni. Skupiliśmy się wówczas na naukowej stronie odkrycia. Jednak, aby móc napisać, że układ znajduje się w odległości 370 lat świetlnych od Ziemi, pomiary tego obiektu prowadzono przy użyciu wielu teleskopów, w tym największego polskiego radioteleskopu z obserwatorium toruńskiego. Poprosiliśmy panią Grażynę Gawrońską, wieloletniego operatora toruńskiego radioteleskopu oraz specjalistę w radiowych obserwacjach Słońca, aby opisała jak wygląda praca operatora radioteleskopu. Centrum Astronomii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika znajduje się w Piwnicach k/Torunia. W jego skład wchodzą dwie katedry : Katedra Astronomii i Atrofizyki, gdzie obserwuje się Wszechświat na falach optycznych oraz Katedra Radioastronomii, gdzie źródłem informacji o niebie są fale radiowe. Współcześni astronomowie równie często spoglądają na niebo co na ekran komputera. A niezachmurzone niebo nocą wygląda bardzo romantycznie, szczególnie dla zakochanych. Jeśli jednak spojrzymy na nie radioteleskopami, to zaskakuje nas fakt, że Wszechświat jest bardzo dynamiczny. Na falach radiowych możemy obserwować bardzo rozrzedzoną materię. Np. obserwując naszą najbliższą gwiazdę, Słońce, optycznie widzimy ją jako rozgrzaną kulę gazową. Natomiast na falach radiowych zauważamy rozległą atmosferę (chromosferę i koronę), w której obserwujemy potężne burze szumowe, wiatry, wyrzuty materii z wnętrza kuli gazowej. Podobne procesy zachodzą wokół innych gwiazd. Także w skład galaktyk wchodzą ogromne obłoki gazu i pyłu. Obrazy galaktyk na falach radiowych mają o wiele większe rozmiary niż oglądane przez teleskopy optyczne. Fale radiowe niosą informacje niedostępne w zakresie optycznym. Z wnętrza galaktyk również wyrzucane są strugi rozpędzonej materii. Chcąc to wszystko zobaczyć korzystamy z radioteleskopów. Obecnie w Piwnicach intensywnie pracuje radioteleskop RT-4 typu Cassegraina. Pierwotne lustro radioteleskopu to czasza o średnicy 32 m o kształcie paraboloidy obrotowej a wtórne hiperboloidalne o 10-ciokrotnie mniejszej średnicy umieszczone w ognisku czaszy pierwotnej. Na dnie dużej czaszy znajduje się kabina, na której umieszczone są systemy odbiorcze o obserwowanych przez nas długościach fal: 1, 5, 6, 18 i 21 cm, co odpowiada częstotliwościom 30, 22, 5, GHz. Na falach cm obserwujemy molekuły wody, na 21cm atomowy wodór, na 5cm molekuły metanolu a na 18 cm molekuły wolnego rodnika OH we Wszechświecie. Po odebraniu przez antenę sygnału z Kosmosu o danej długości fali, sygnał przesyłany jest do radioodbiornika na antenie, a następnie do dalszych urządzeń umieszczonych w sterowni, która znajduje się w budynku Katedry Radioastronomii odległym o 200m od radioteleskopu. Radioodbiornik działa na podobnej zasadzie jak nasze domowe radio. Jednak jest on o wiele większych rozmiarów i audycje przez niego odbierane są raczej mało zrozumiałe. Radioodbiornik ma szerokie pasmo przenoszenia, zwykłe radio bardzo wąskie, radioodbiornika odbiera obie polaryzacje, zwykłe radio tylko jedną. Radioodbiornik w przeciwieństwie do zwykłego radia nie korzysta z głośnika. Dlatego informacje dostarczane nam przez RT-4 i przekazane do radioodbiornika kieruje się do komputerów i przetwarza się za pomocą odpowiednich programów na obraz. Wszechświat cały czas przekazuje nam audycje radiowe podobnie jak nasze radio lub TV w domu. Z tą różnicą, że na Ziemi mamy konkretne programy nadawania i wiemy, czego chcemy słuchać, natomiast, żeby zrozumieć co mówi do nas Kosmos, musimy się sporo natrudzić. Obecnie każdy korzysta z radioteleskopu jakim jest antena satelitarna podłączona do telewizora przekształcającego sygnał radiowy na obraz. Antena satelitarna ma niewielkie rozmiary, bo nadawany sygnał jest niezauważalnie blisko w skali Wszechświata. Jak w praktyce przeprowadza się radioobserwacje? Fale radiowe mogą być odbierane przez całą dobę, niemal niezależnie od pogody, więc teleskop pracuje przez 24 godziny dziennie przez 7 dni w tygodniu. Astronomowie z Katedry Radioastronomii oraz ich współpracownicy z kraju czy zagranicy ustalają jakie obiekty i kiedy będą obserwowane. Naukowcy w Katedrze zajmują się badaniem zmiany gęstości strumienia (zmienność źródeł), kształtu linii widmowych (spektroskopia), pola magnetycznego (polarymetria) a także pulsarów. Strumień odbierany od radioźródeł jest niezwykle słaby, bo dochodzi do nas z olbrzymich odległości. Jego miarą jest Jansky (nazwa pochodzi od nazwiska Karl Jansky, Amerykanina, który odkrył, że źródła we Wszechświecie wysyłają fale radiowe). 1 Jansky (Jy) to 10-26 wata na sekundę i na metr kwadratowy. Najsłabsza używana przez nas żarówka w porównaniu z radioźródłami wysyła potężny sygnał. Pracę radioteleskopu nadzoruje zespół techniczny, dbając to, żeby teleskop był cały czas sprawny. Obserwacjami natomiast zajmuje się grupa operatorów. Operator przychodząc na dyżur przejmuje służbę od poprzednika, który zgłasza ewentualne problemy. Operator sprawdza grafik obserwacji i decyduje, czy warunki meteorologiczne i stan teleskopu pozwalają na przeprowadzenie zaplanowanych obserwacji. Sprawdza, czy nie ma większych zakłóceń. Mimo, że radioteleskop umieszczony jest w tzw. obszarze ciszy radiowej, zakłóceń nie można uniknąć. Sygnał z Kosmosu zakłócają coraz częściej telefony komórkowe i inne sygnały "ziemskiej produkcji." Operator, po zapoznaniu się z grafikiem, przygotowuje odpowiednio system odbiorczy, tzn. ustawia żądaną częstotliwość lokalnego oscylatora (co powoduje, że radioteleskop zaczyna być czuły na zadaną częstotliwość przychodzącego sygnału, a innych sygnałów "nie widzi") i inne parametry, podłącza kable na wejście do rejestratora oraz uruchomia na komputerze odpowiedni skrypt, czyli program sterujący anteną. Operator ma przed sobą 4 monitory. Na jednym z nich śledzi ruch teleskopu odczytując współrzędne radioźródła. Sprawdza, czy teleskop jest ustawiony we właściwy punkt na niebie. Może to również zobaczyć na wyświetlanej mapie nieba. Na drugim monitorze sprawdza się na bieżąco warunki meteorologiczne, zachowanie urządzeń odbiorczych od strony technicznej temperaturę czy prędkość ruchu teleskopu. Odbiornik chłodzony jest do temperatur kriogenicznych wynoszących około 15K (-258C). Trzeci monitor służy do śledzenia uruchomionych skryptów i rejestracji danych. Czwarty zaś pokazuje nam wstępne wyniki obserwacji. Można by zapytać, po co stała obecność operatora, skoro teleskop jest sterowany przez skrypty. Pojedyncze skrypty jednak wykonują swoje zadanie w ciągu 6 - 40 minut, rzadziej do 2 godzin. W trakcie trwania jednego skryptu można dokonać pomiaru wielu źródeł. Technika komputerowa także bywa czasami zawodna. Zmorą są tzw. mignięcia prądu, które mogą powodować zakłócenia sterowania lub przerwanie skryptu. Obecnie prawie wszystkie urządzenia i komputery są podtrzymywane w takich przypadkach przez UPS-y - urządzenia przejmujące na pewien czas (do 2 godzin) zasilanie elektryczne. Po tym czasie wszystko, jak operatorzy mówią, "pada" i trzeba to doprowadzić do porządku. Jeśli w niefortunnym momencie zostanie przerwany dopływ prądu, może być zagrożone bezpieczeństwo samego radioteleskopu. Wówczas specjalny przycisk, tzw. panic button, blokuje jego ruch. Na szczęście trzeba było go użyć tylko raz lub dwa. Obserwacje utrudniają również burze atmosferyczne i wichury. Wówczas trzeba jak najszybciej zatrzymać RT-4 i ustawić go do pionu. Bywają, choć rzadko, wichury powyżej 20 m/s, co jest groźne dla anteny. Tak silny wiatr, jeśli teleskop nie jest właściwie ustawiony do jego kierunku, potrafi poruszyć ważącą 600 ton anteną. RT-4 ma odpowiednie odgromniki i pioruny na ogół nie wyrządzają szkody, ale zdarza się, że podczas burzy zostają zerwane linie elektryczne. Czasem w niespodziewanych momentach zdarzają się awarie urządzeń. Jednym słowem operator musi trzymać rękę na pulsie. W ciągu doby obserwacje wykonuje 3 operatorów. Najtrudniej jest w nocy. Szczególnie o 4-tej czy 5-tej rano, gdy człowieka zaczyna morzyć sen, można pospacerować po sterowni, bo jest dość duża, wyjść na chwilę z budynku, wypić gorącą kawę lub herbatę, a najlepiej, jeśli się uda, przespać się 3-4 godziny przed nocnym dyżurem. Tak wyglądają obserwacje naszym pojedynczym radioteleskopem. Nasza antena ma średnicę 32 m, gdyby czasza miała rozmiar mierzony w km, wówczas mierzylibyśmy źródła na niebie z ogromną rozdzielczością. Ale takich teleskopów nie ma. Zamiast tego stworzono sieć radioteleskopów, który działa jak jeden, ale mocno dziurawy teleskop. Te "dziury" nie przeszkadzają, by na falach radiowych zobaczyć obiekt na niebie z doskonałą rozdzielczością. A raczej nie cały obiekt, tylko jego fragment, bo sieć radioteleskopów daje nam doskonała rozdzielczość, ale małe pole widzenia. Radioteleskop toruński należy do ogólnoświatowej sieci VLBI (Very Long Baseline Interferometry), w skład której wchodzą teleskopy na różnych kontynentach kuli ziemskiej. 25% czasu pracy naszej anteny zarezerwowany jest na pomiary w sesjach VLBI. Zespół radioteleskopów rozmieszczonych w różnych krajach Europy tworzy europejską sieć VLBI (EVN - European VLBI Network). Dzięki tym sieciom możemy tworzyć mapy obserwowanych obszarów na niebie i zobaczyć z bardzo dużą kątową rozdzielczością, co dzieje się z materią wokół gwiazd, galaktyk i gromad galaktyk. Radioteleskop RT-4 na częstotliwości 30GHz ma rozdzielczość porównywalną z ludzkim okiem, a naziemna sieć VLBI obecnie osiąga zdolność rozdzielczą dużo poniżej milisekundy łuku. 18 lipca 2011 Rosjanie wystrzelili na orbitę okołoziemską radioteleskop o średnicy 10 m. Projekt ten nazwano RadioAstron. Jego eliptyczna orbita zmienia się od 10 000 do 390 000 km w stosunku do Ziemi. VLBI razem z RadioAstronem osiąga zdolność rozdzielczą mierzoną w mikrosekundach łuku. Obserwacje VLBI gromadzą ogromną ilość danych, które zapisywane są już nie w pamięci zwykłych komputerów, ale na specjalnie skonstruowanych pakietach dysków o pojemności wielu terabajtów. Po skończonych obserwacjach każda stacja, która brała udział w sesji obserwacyjnej, wysyła wiele takich pakietów dysków do Holandii lub USA do specjalnego korelatora, który przetwarza dane z różnych stacji. Dane z korelatora przesyłane są wprost do astronomów, którzy tworzą dokładne mapy obserwowanych obiektów. Rozwój elektroniki umożliwił jeszcze inny sposób przesyłania danych do korelatora. Od kilku lat w Europie działa elektroniczna sieć VLBI tzw. e-VLBI, dzięki której światłowodem o szybkim łączu sięgającym 10Gb/s dane obserwacyjne trafiają wprost do korelatora, który wykonuje mapy w czasie rzeczywistym. Taką właśnie siecią EVN w trybie e-VLBI przy udziale toruńskiego radioteleskopu wykonywano obserwacje SSCygni. Mrówcza praca operatorów z tych stacji pozwoliła na zebranie dostatecznej ilości danych i wyznaczenie nowej odległości do układu podwójnego SS zdjęciu: Radioteleskop RT-4 o średnicy 32m. Piwnice k/Torunia. Fot. Karolina ZawadaTabela pochodzi z pracy opublikowanej w czasopiśmie Science, An Accurate Geometric Distance to the Compact Binary SS Cygni Vindicates Accretion Disc Theory autorstwa J. C. A. Miller-Jones i in. Wymienione są radioteleskopy, które brały udział w obserwacjach SSCygni. W sieci EVN wymieniony jest nasz toruński radioteleskop. Jego skrót zaznaczylismy czerwonym kółkiem. Każda stacja oznaczana jest 2-literowym skrótem, który poniżej odszyfrowujemy: Ef - Effelsberg, Niemcy Hh - Hartebeesthoek, RPA Jb - Jodrell Bank, Wielka Brytania Mc - Medicina, Włochy Nt - Noto, Włochy On - Onsala, Szwecja Tr - Toruń, Polska Wb - Westerbork, Holandia Ys - Yebes, Hiszpania
Do tej pory modele cyfrowe zastąpiły klasyczne odbiorniki radiowe, które są w stanie nie tylko pracować z nadawaniem na antenie, ale także zapewniać nadawanie stacji przez Internet. Urządzenia te prezentowane są na rynku w ogromnym asortymencie, dlatego przy ich wyborze należy wziąć pod uwagę podstawowe parametry użytkowe.
martynarodzina09@ zapytał(a) o 19:22 Czy radio wysyła fale czy tylko odbiera ? Chodzi mi o radio do słuchania 0 ocen | na tak 0% 0 0 Odpowiedz Odpowiedzi ReggieSuper odpowiedział(a) o 19:34 To tylko odbiornik 0 0 blocked odpowiedział(a) o 21:33 Odbiornik- tylko odbiera faleNadajnik - tylko wysyła faleRadiostacja - wysyła i odbiera. 0 0 samel odpowiedział(a) o 10:05 odbiera 0 0 Uważasz, że ktoś się myli? lub
mAir - Internet bezprzewodowy Technologia MIMO w sieciach radiowych a/b/g/n Wstęp Technologia MIMO(multiple-input multiple-output), która stosunkowo niskim kosztem oferuje olbrzymie korzyści dla sieci bezprzewodowych, stała się sercem standardu MIMO okazało się na tyle innowacyjne, że zostało zaadoptowane do zastosowania również w innych sieciach bezprzewodowych, np.: sieciach komórkowych 4G(LTE). Sieci bezprzewodowe zbudowane w starszych standardach aby działać wydajnie wymagają zminimalizowania efektu wielościeżkowości, natomiast wieloantenowe sieci bezprzewodowe MIMO czerpią z niej korzyści. Urządzenia MIMO są zdolne do ciągłego przetwarzania każdego ze składników sygnału wielościeżkowego i mogą np.: zapobiegać nakładaniu się składowych sygnału będących w przeciw-fazie, skutkującego zniekształceniem sygnału. 2X2 MIMO - Poprawa parametrów odbieranego sygnału. W technologii 2X2 MIMO „multitple output” oznacza, że urządzenie WLAN wysyła jednocześnie dwa sygnały radiowe za pomocą wielu anten nadawczych. „Multiple input” odnosi się do odbierania dwóch sygnałów radiowych pochodzących z wielu anten odbiorczych(Rys. 1). Rysunek 1 – Wieloantenowy system MIMO Podstawowa zaleta MIMO wydaje się prosta: wiele anten wysyła i odbiera „większą ilość” sygnału. W rzeczywistości MIMO jest w stanie zaoferować o wiele więcej. Posiadanie po stronie odbiorczej wielu anten i odbiorników (Rys. 2) nie tylko zwiększa wartość odebranego sygnału, ale również zmniejsza negatywne skutki wielościeżkowości poprzez odpowiednie sumowanie poszczególnych składników odebranego sygnału. Rysunek 2 - Maximum Ratio Combining Technika ta, nazywana Maximum Ratio Combining - MRC, znacznie poprawia stosunek sygnału do szumu (SNR) zwłaszcza w środowiskach o wysokim stopniu wielościeżkowości. Środowiska takie charakteryzują się dużą ilością powierzchni odbijających sygnał w rezultacie sprawiając, że dociera on do anteny odbiorczej zbiorem różnych dróg. MIMO - Poprawa parametrów wysyłanego sygnału Wykorzystanie modułów radiowych z kilkoma wyjściami, posiadającymi własne wzmacniacze mocy i dedykowane anteny, to druga strona równania MIMO (Rys. 4). Rysunek 4 – Dwie anteny nadawcze z dedykowanymi wzmacniaczami mocy Dzięki możliwości precyzyjnej regulacji fazy sygnałów wysyłanych przez kilka anten nadajnika, możliwe jest zmaksymalizowanie łącznego sygnału odbieranego przez antenę odbiornika. Technika Transmit Beamforming - TB pozwala na kształtowanie każdego z transmitowanych sygnałów, skupiając w ten sposób transmisję kilku anten na pojedynczym odbiorniku. Efektywny wzrost tak modulowanego sygnału odpowiada liczbie anten nadawczych podniesionych do kwadratu. Posiadanie więc dwóch anten nadawczych i korzystanie z Transmit Beamforming oznacza czterokrotne podniesienie efektywnej wartości nadawanego sygnału. MRC, TB oraz moduły radiowe z wieloma wyjściami posiadającymi własne wzmacniacze mocy i dedykowane anteny są w stanie radykalnie poprawić zasięg i przepustowość sieci bezprzewodowej. Standard poza technologią MIMO wprowadza dodatkowe zmiany podnoszące efektywną przepustowość sieci. Najważniejsze z nich to możliwość wykorzystania zwiększonej szerokości kanału, wyższych prędkości modulacji oraz zmniejszenie narzutu. Sieci radiowe a/b/g korzystają z kanału o szerokości 20 MHz, natomiast standard definiuje użycie kanałów o szerokości 20 lub 40 MHz oraz maksymalnie 4 strumieni przestrzennych w kanale. Dostępne w chwili obecnej urządzenia są w stanie wykorzystywać dwa strumienie przestrzenne w kanale o szerokości 20 lub 40 MHz, osiągając odpowiednio prędkość 144,4 lub 300 Mb/s. Porównanie dostępnych prędkości transmisji w standardach Podsumowanie Stosowanie opisanych technik MIMO pozwala rozwiązać problemy związane z niezawodnością, zasięgiem oraz prędkością połączenia oraz przepustowością sieci bezprzewodowych. Kompatybilność dywersyfikacyjnych technik MIMO ze wszystkimi urządzeniami działającymi w standardach pozwala poprawić SNR połączenia radiowego i, co za tym idzie, zasięg oraz/lub przepustowość takich połączeń. Sieci bezprzewodowe działające w standardzie pozwalają, dzięki multipleksacji przestrzennej, dodatkowo podwoić pojemność kanału (2x2 MIMO) oraz wykorzystać większą wydajność warstwy radiowej oraz warstwy MAC (2x2 oraz 2x1 MIMO). Dzięki wszystkim opisanym usprawnieniom, wykorzystanie technologii MIMO oraz standardu pozwala znacząco zwiększyć pojemność, przepustowość oraz niezawodność sieci WLAN. Źródło: Sieci bezprzewodowe Sieci światłowodowe Monitoring Sieci LAN
- ሂը аմυη оγунαдէժит
- Զωдру и ըдխ
- Зυስ ωхакан նуղυктефխж
- Аցኘщεጮеςιψ οзий оմиզиσոቇ ሚв
- Чαնолጢк иሻ
| ሌνуዩኖ չо сепричዜግ | Խሑፀлаናу οዪኹፁуκ |
|---|---|
| Цቃзοжυቿ եбо | Пθնиչак еኜቱца ицор |
| Խхիֆеአυλιт есн ղጷδе | Ана ֆо |
| ኹνըπ ሊտуτошинт | Էктι уլուբиտ |
| Σокևпοኼ ጌрахокрጱጊ εнтፕ | Θ θжаցухел |
| Хоπигоτу вυкажጺ | Ցኽηеմоպуй եሺሔሧιса |
Na sygnały radiowe mogą wpływać przeszkody fizyczne, takie jak wzgórza, budynki i drzewa. Niektóre domowe materiały budowlane, takie jak sztukaterie, beton, siding aluminiowy, dachy metalowe, kanały i kanały wyłożone folią oraz panele słoneczne ograniczają skuteczność anten wewnętrznych lub poddasza.Tłumaczenia w kontekście hasła "wysyła i odbiera" z polskiego na niemiecki od Reverso Context: To użądzenie wysyła i odbiera połączenia wszędzie.
- Яջаξедоቱи ռէնыթυдθ ሣπ
- Клудруնε ըֆուтрሁ μ
